Matura zdana, w dodatku całkiem nieźle, zważywszy na to, że naprawdę przygotowałam się tylko do ustnego angielskiego. Spekulacji na temat wyników było co niemiara, ale ostatecznie okazało się, że albo drzemie we mnie potencjał większy, niż myślę, albo mam zwyczajne szczęście. W każdym razie, jestem z siebie zadowolona. Nie liczyłam na tak wysokie wyniki, więc zaskoczyłam samą siebie. Może ponad dziewięćdziesiąt procent z angielskiego nie jest czymś wielkim, w końcu to mój konik, ale szokiem było nieco ponad osiemdziesiąt procent z języka polskiego. Nigdy nie byłam orłem z tego przedmiotu, a pisanie wypracowań to dla mnie horror klasy c, więc odbieram to jako niezwykłe osiągnięcie.

Prawda jest taka, że ponoć większość uczniów klasy trzeciej "be" uzyskała z matury z polskiego wynik z przedziału 70-90%. Nasza polonistka, a zarazem wicedyrektor szkoły i osoba, która zdawała się najmniej wierzyć w nasze możliwości żartowała, że uczniowie klasy matematycznej z takimi wynikami z pewnością wybiorą się na polonistykę. Co do mnie - niewiele się tak naprawdę pomyliła. Nie trafiła tylko z językiem. O tym, że chcę studiować filologię angielską wiedziałam już zanim złożyłam papiery do liceum. Ostatnio rozważałam też kilka innych alternatywnych kierunków, ale to pozostanie moim wyjściem awaryjnym, jeśli nie uda mi się dostać do szkoły, na której najbardziej mi zależy. Zdecydowałam, że chcę się uczyć w kolegium nauczycielskim, by później podjąć pracę jako nauczyciel języka angielskiego. Składam podanie tylko do tej jednej szkoły, a jeśli mnie tam nie przyjmą, to mam gotowy plan "b" - spróbuję się dostać na bibliotekarstwo lub socjologię podczas dodatkowego naboru w uczelniach, a jeśli i to nie wypali, to zapiszę się do zawodowej szkoły policealnej na fryzjerstwo. W międzyczasie postaram się wreszcie o prawo jazdy, w przyszłości może mi się niesamowicie przydać.

Tak naprawdę sama siebie nie poznaję. Pierwszy raz w życiu mam tak dokładne plany dotyczące nadchodzących kilku lat. I chyba po praz pierwszy jestem tak zdeterminowana. Na dodatek po raz pierwszy czuję, że mam szansę to osiągnąć.

Od paru dni chodzi mi po głowie jakaś niezidentyfikowana melodia. Chciałabym ją jakoś zobrazować, ale niestety muzyki nie można narysować. Pozostają mi tylko słowa, a te jak na złość nie chcą się formować. Może to zły czas, największa inspiracja przychodzi zawsze nocą, gdy wokół jest ciemno i cicho, a ja dawno już powinnam spać.

Prawdę mówiąc, w ostatnim czasie zupełnie zaniedbałam to, co zwykle przynosiło mi najwięcej frajdy - muzykę, fotografię i książki, choć może to nie jest najlepsze określenie. Ponoć od wszystkiego czasem trzeba odpocząć, a ja w te wakacje odpoczywałam już za dużo. Chcę, żeby wreszcie coś zaczęło się dziać. Chcę, żeby wakacje już się skończyły, żeby moje życie nabrało tempa, żebym nie miała czasu na nudę. Naładowałam baterie, zregenerowałam wszystkie pokłady energii i jestem w nastroju do działania, do spełniania marzeń. Sprecyzowałam swoje cele i wiem, czego chcę, a przynajmniej częściowo. Potrzebuję tylko odwagi, ale tego u mnie jest zawsze za mało.

Nigdy nie myślałam, że kiedykolwiek to powiem, ale gotowanie zaczyna mi się coraz bardziej podobać. Moje ego urosło do niebotycznych rozmiarów, kiedy dziś pochwalono żurek śląski mojej produkcji. To wyda się jeszcze dziwniejsze, jeśli się weźmie pod uwagę fakt, że nie cierpię, gdy ludzie mnie chwalą. Tak, dokładnie, wiem, że trudno w to uwierzyć, ale naprawdę tego nie lubię. Czuję się wtedy niekomfortowo, tak, jakbym była lepsza od kogoś, a ja wcale nie lubię się czuć lepsza. Jestem beznadziejna, wiem.